Polski

Bóbrka

Miejsce, w którym narodził się światowy przemysł naftowy i w którym znajduje się unikatowe muzeum, działające na terenie czynnej od 1854 r. kopalni ropy naftowej.




Olej skalny, jak nazywali ropę tutejsi mieszkańcy, znany był od dawna, jednak dopiero współpraca aptekarza i genialnego wynalazcy Ignacego Łukasiewicza i ziemianina z Polanki Tytusa Trzecieskiego, spowodowała, że miejsce to stało się narodzin jednego z najważniejszych światowych przemysłów. „Naftowi triumwirowie” – dołączył bowiem do nich Karol Klobassa-Zrencki - rozpoczęli eksploatację surowca na szeroką skalę. Klobassa wniósł do spółki złoża ropy w Bóbrce, których był właścicielem, Trzecieski finanse, a Łukasiewicz objął kierownictwo „merytoryczne”, pozostając aż do śmierci w 1882 r. naczelnym dyrektorem kopalni.

Działała ona w kolejnych dekadach nieprzerwanie, zmieniając jedynie właścicieli, nic zatem dziwnego, że eksponaty stworzonego tu Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza dają niepowtarzalną okazję do wędrówki po dziejach technologii i całej kultury przemysłowej, która powstała wokół ropy naftowej.

Jest ona bowiem – jak żaden inny przemysł – wpisana w dziedzictwo i krajobraz regionu. Przez ponad 100 lat szyby i kiwony naftowe były nieodłącznym elementem podkarpackich miast, miasteczek i wiosek, dając pracę setkom tysięcy osób i kładąc kres przysłowiowej galicyjskiej biedzie.

Wędrując po terenie skansenu nie można przegapić wyjątkowej kopanki Franek z 1860 r. – jednej z niezliczonych studni, wydrążanych ręcznie w początkowym okresie dziejów przemysłu. Ten najstarszy eksponat rozpoczyna całą serię różnorodnych typy urządzeń wyciągowych, służących do operacji technicznych w wykonywanych odwiertach. Takich jak np. wiertnica typu kanadyjskiego z 1885 r., napędzana lokomobilą parową czy wiertnica udarowa typu Bitków z 1923 r. Eksponaty są źródłem niezwykłej i pasjonującej wiedzy a otaczający je, malowniczy las potwierdza symbiozę Karpat i nafty.

Pełno tu także innych ciekawostek – jak choćby warsztat mechaniczny z 1864 r., konstrukcji drewnianej, obsługujący wiercenia metodą udarową czy drewniana kuźnia kopalniana z 1856 roku; wyposażona jest w stare narzędzia kowalskie i skórzany miech z końca XIX w. Niepowtarzalną atrakcją jest również replika górskiej stacji benzynowej Centrali Produktów Naftowych z oryginalnymi dystrybutorami paliw z początkowych lat rozwoju stacji benzynowych.

Muzeum posiada nadto zróżnicowany zbiór pamiątek, dokumentów i kolekcji reprezentujących liczne specjalności naukowo-techniczne: geologię i górnictwo naftowe, przemysł rafineryjny i petrochemiczny, użytkowanie i dystrybucję produktów naftowych, gazownictwo ziemne, kolekcjonerstwo naftowe (medale karty czy znaczki pocztowe). Część ekspozycji została zgromadzona w nowoczesnym pawilonie, w którym zorganizowano multimedialną ścieżkę edukacyjną, prezentującą etapy rozwoju przemysłu naftowego oraz ultranowoczesną ekspozycję poświęconą wydobyciu gazu ziemnego. Multimedia znjdziecie już także w "Domu Łukasiewicza".





W centrum skansenu znajduje się bowiem dom, w którym urządzono wystawę poświęconą Ignacemu Łukasiewiczowi. Pokazuje ona postać Łukasiewicza nie tylko jako wybitnego wynalazcę i przemysłowca, ale także jako społecznika i filantropa, angażującego się na rzecz społeczeństwa regionu. Będąc jednym z najzamożniejszych ludzi swojego czasu nie tylko żył skromnie, ale zarobione pieniądze przeznaczał na szkoły, kościoły, drogi czy mosty, wspierając ubogich i całe społeczeństwo. Zaangażowanie to docenił ówczesny papież, odznaczając go za działalność charytatywną Orderem Św. Grzegorza.






Bóbrka

Bóbrka



Bóbrka

Bóbrka




Zobacz także:

Plan skansenu 

Oficjalna strona Muzeum w Bóbrce

Film o dziejach kopalni i muzeum:



fot.: M. Rymar (1,4), arch. Arete sp. z o.o. (2,3)


Godziny otwarcia (V-IX): 9.00 - 17.00
Godziny otwarcia (XI-III): 7.00 - 15.00
Godziny otwarcia (IV): 8.00 - 16.00
Godziny otwarcia (X): 8.00 - 16.00
Dodatkowe informacje: w poniedziałki Muzeum nieczynne.
Strona internetowa: bobrka.pl/